Bir Cuma günü… Öğleden sonra. Korkulu gözler televizyon ekranlarına kilitlenmiş, her şeyden habersiz oyunlarına devam eden çocuklar bile hissedebiliyorlar endişeyi. “Anne ne oluyor orda?” sorularını yanıtlıyor büyük bir sessizlik… Sonra büyüyor ev içindeki gerilim. Kamu emekçileri ise Ankara yollarında… Grevli ve toplu sözleşmeli bir sendika hakkı için başlatılan mücadele doruğunda neredeyse. Kürt halkı da ayakta! Yıllar sonra hakları için ilk kez bu kadar kitlesel bir mücadele döneminde… Ancak o uğursuz öğleden sonra, yavaş yavaş akşama dönüyor ve çocuklar da bırakıyor oyunlarını…

Perşembenin gelişi çarşambadan belli. KESK kongresine gelirken yapılan sendika ve şube genel kurulları sendikamızın ve sınıf mücadelesinin gerçek sorunları üzerine bir tartışmaya değil, gruplar arası çekişmelere (DSD’nin kendi içinde bölünmesi ve diğer grupların bu bölünme etrafında hiçbir ilke temeline dayanmayan kümelenmesi de diyebiliriz) sahne oldu. Hal böyle oldukça KESK kongresine yönelik kamu emekçilerinin yüksek beklentiler içinde olması için hiçbir neden görünmüyor. Diğer yandan sınıf mücadelesinde son bir yıldır ciddi bir kıpırdanış söz konusu. KESK’in önünde gidilecek iki yol duruyor. Bir yol sınıf mücadelesine ve kamu emekçilerinin sınıf sendikasına çıkıyor diğer yol ise bürokratikleşmiş bir sivil toplum örgütüne ve etkisiz bir sendikal faaliyete…

Sınıf İçin Sendika olarak sınıf mücadelesi yolunu seçmek için sendikalarımızı sınıf sendikaları haline getirmek için önerilerimiz var…

Kore'de 700 Türk askeri ne uğruna öldü?

ABD'de gizliliği kaldırılan belgeler ve Güney Kore'de yapılan araştırmalar, Kore Savaşı'nın büyük yalanlar üzerine inşa edildiğini açıkça ortaya koyuyor. ABD'nin Birleşmiş Milletler kisvesi altında Haziran 1950-53 arasında Kore'de verdiği savaşın, aynen dün Vietnam'da, bugün Irak'ta olduğu gibi, dünyaya yalan söyleyerek haklı gösterildiği delilleriyle belli oluyor. Bu durumda Kore Savaşı'na Türkiye'nin de asker yollamış olmasının hesabının yeniden açılması gerekiyor. Bilindiği gibi, Türkiye 1950'de 5090 kişilik bir tugayı Kore'ye yollamış, bunların 700'den fazlası savaşta hayatını yitirmiş, 2000'den fazlası yaralanmış, 175'i kaybolmuş, 200'den fazlası esir düşmüş, 300'e yakınından ise haber alınamamıştı. Amaç güya "hür dünya"yı korumaktı. Şimdi ABD'nin yalanları ortaya çıkınca koskoca bir soru doğuyor: Türkiye 5000'den fazla askerini neden dünyanın öteki ucuna yolladı? Bu tartışma, Türkiye'yi bugün de emperyalizmin yalanları doğrultusunda savaşlara sokma çabalarına karşı verilecek mücadele açısından büyük önem taşıyor.

Dar anlamıyla 1968 Türkiye'ye Fransa'dan bir ay sonra geldi. Mayıs 68'de Paris öğrenci eylemleri ve tarihin gördüğü en büyük genel grevle sarsılmıştı. Haziran 68'de sıra Türkiye üniversitelerinindi. Başta İstanbul Üniversitesi ve İstanbul Teknik Üniversitesi (İTÜ) olmak üzere, Türkiye'nin üniversiteleri Haziran ayında büyük bir boykot ve işgal dalgası yaşıyordu. Bunu Temmuz'da ABD Donanması'nın 6. Filosu'na bağlı askerlerin Dolmabahçe'den denize dökülmesi izledi. Eylül ayında Türkiye Öğretmenler Sendikası'nın (TÖS) Devrimci Eğitim Şurası düzenlendi. Ekim ise Ortadoğu Teknik Üniversitesi'nde (ODTÜ) boykot ayıydı. Ama 1968, aynı zamanda Türkiye'de 1960'lı yılların başında ilk kıpırtıları görülen, 1960'lı yılların ikinci yarısında emekçi sınıfların ve ezilenlerin neredeyse tamamının hareketlendiği bir mücadelenin parçasıydı. Bu geniş anlamıyla 1968 ancak 12 Mart askeri müdahalesi döneminde yaşanan mücadelelerle sona erecekti. 1968, Türkiye'de sosyalizmin tarihi açısından bir dönüm noktasıdır. Bugün hepimiz doğrudan veya dolaylı olarak 1968'in çocuklarıyız.

Bir 15-16 Haziran yıldönümü daha yaşıyoruz. Bundan 38 yıl önce, 1970'te Türkiye işçi sınıfı tarihinin en görkemli ve en önemli eylemini yaptı. İki gün boyunca sokakları doldurdu, düzene başkaldırdı, Türkiye'yi sarstı. Kendisinden sonra birçok büyük eylem yaşanmasına rağmen (1 Mayıs 1977, 1989 Bahar Eylemleri, 1990-91 büyük Zonguldak grevi ve yürüyüşü vb.), 15-16 Haziran işçi sınıfı mücadelesinin en önemli olayı olarak kalmaya devam etti. Bu büyük eylem Türkiye işçi sınıfının mücadele belleğinden hiçbir zaman silinmemeli.

İşçi hareketindeki mücadelecilik, yeni grev ve direnişlerle sürüyor. Ancak sendika hareketi 1 Mayıs ve Sosyal Güvensizlik Reformu'na karşı mücadele öncesi sessizliğine yeniden gömülmüş durumda. Bu sessizlik hiç de hayra alamet değil. Hele de iyiden iyiye patlayıcı bir hal almış olan mevcut siyasi ortamda.

Bugün Tuzla tersanelerinde “Yaşam ve insanca çalışma hakkı!” şiarıyla örgütlenen grev emekçilerin gündemine damgasını vurdu. Bilindiği gibi iki yılda 98 işçinin hayatını kaybetmesine onlarcasının sakat kalmasına neden olan insanlık dışı çalışma koşullarına karşı, tersaneler havzasında uzun soluklu bir mücadele yükseltilmiş, bunun sonucunda da kamuoyunun dikkatinin bu alana çekilmesi sağlanmıştı.

(14.06.2008/İstanbul) Limter-İş sendikasının Tuzla’da işçi ölümlerinin durdurulması ve çalışma koşullarının iyileştirilmesi için 16 Haziran’da gerçekleştireceği greve destek artıyor. Bu çerçevede aralarında milletvekillerinin, yazarların, insan hakları savunucularının ve öğretim üyelerinin bulunduğu 405 aydın adına grevi destekleyen bir basın açıklaması yapıldı. Makine Mühendisleri Odası’nda gerçekleştirilen basın açıklamasında Ferhat Tunç, Ece Temelkuran, Ahmet Öncü, Ertuğrul Kürkçü, milletvekilleri Sabahat Tuncel, Gültan Kışanak, Ayla Akat Ata, Fatma Kurtulan, Özdal Üçer, Pervin Buldan; Nail Satlıgan, Haluk Gerger, Perihan Mağden, Mihri Belli, İsmail Beşikçi, Ataol Behramoğlu, Korkut Boratav, İzzettin Önder, Sibel Özbudun, Oğuzhan Müftüoğlu, Koray Düzgören, Mehmet Bekaroğlu, Eren Keskin, Baskın Oran, Hüsnü Öndül aralarında bulunduğu 405 aydın adına Sungur Savran, Necati Abay, Prof.Dr. Mehmet Türkay, Prof.Dr. Ahmet Tonak ve İstanbul milletvekili Sebahat Tuncel kürsüde yer aldılar. İlk sözü Sungur Savran aldı. Sözlerine “!996’dan bu yana 98 kişiyi öldürmüş olan bir seri katil olsaydı, devletin tavrı ne olurdu?” diye sorarak başlayan Savran, bugün Tuzla’da son bir yılda 50 işçiyi katleden seri katilin sermaye olduğunu belirtti.

Karşı devrimci zamanlarda yaşıyoruz. Tarihi, Büyük Birader gibi yeniden yazıyorlar ve devrimcileri dahi karşı devrimci gösteriyorlar. İstanbul Modern'de "Sessiz Direniş" adlı bir fotoğraf sergisi açıldı 13 Şubat’ta. Ve sergi 28 Mayıs’a kadar sürecek. “Sessiz Direniş - Rus Fotoğrafında Resimsellik” başlıklı sergide, Aleksandır Rodçenko, Sergei Lobovikov, Aleksandır Grinberg, Yuri Yeremin ve Aleksei Mazurin’in de aralarında bulunduğu 18 Rus fotoğrafçının 1898’den 1940’lara uzanan süreçteki üretimlerinden toplam 194 orijinal baskı yer alıyor. Sergi tanıtım bülteninden basına yansıyan, özellikle altı çizilen görüşler şunlar: “Rus resimsel fotoğrafının ustaları, Ekim Devrimi’nden sonra, 1920’lerde yönetimin zulüm ve baskısı altında kaldılar. Kişisel varoluşlarını ve estetik deneyimlerini ifade etmeyi arzulayan Resimsel akımın temsilcileri, burjuva ideolojisinin destekçileri, "idealist-bireyciler" ve devrim-öncesi yaşam tarzının savunucuları olmakla, ‘Turgenyev’in duygusallığı’yla, sınıf çatışması kuramı yerine burjuva değerleri öne çıkartmakla suçlandılar.”

14 Mart 2008 tarihli gazeteler çoğu insanın artık korkunç bir kanıksamayla bakıp geçtiği türden üç ölüm haberi verdi. Türkiye’nin farklı yerlerinde ilköğretim öğrencisi üç çocuk aynı gün aynı nedenle, tahminen kalp krizinden ölmüştü. 10 yaşındaki Öznur Altıner’in Silifke’de beden dersinde, 11 yaşındaki Ahmet Sefa Koçyiğit’in Osmaniye’de futbol maçında ve 15 yaşındaki Abdullah Sinan Torun’un Tokat’ta evinde küçük kalpleri birdenbire duruverdi. Bu ölümler hastalık, “ecel” gibi nedenlerle olağan ölümler olarak tanımlanamaz, tamamı cinayettir. Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Kalp ve Damar Cerrahisi A.B.D.’den Prof. Dr. Şah Topçuoğlu söz konusu ölümlerle ilgili yapmış olduğu açıklamada bunların büyük ölçüde erken teşhisle önlenebilecek vakalar olduğunu, erken teşhisin en önemli şartının da düzenli sağlık kontrolleri olduğunu belirtiyor. (Milliyet Gazetesi, 14 Mart 2008) Rahatsızlıkları basit bir kontrolle önlenebileceği halde bu çocukların ölümüne seyirci kalmak cinayet değil de, nedir?

Amacım belirli kişiler veya örgütleri eleştirmek değil, bir ruh durumunu anlatmak olduğu için ad vermeyeceğim. 1990’lı yılların ortalarında bir Nisan ayında, Türkiye solunun çok çeşitli geleneklerinden gelmiş yirmi kadar insan oturmuş, 1 Mayıs için bir bildiri hazırlıyoruz. Bildiriyi kaleme alma görevi hasbelkader bana veriliyor. Taslağın tartışıldığı toplantıda insanların çoğu isyan ediyor: Yazdığım metin çok “işçici” olmuş onlara göre. 1 Mayıs’ın uluslararası işçi bayramı olduğunu, “işçicilik”ten hiç olmazsa 1 Mayıs’ta şikâyet edilmemesi gerektiğini dilim döndüğünce anlatmaya çalışıyorum. Hayır, tatmin olmuyorlar. Hatta bir arkadaş gerilen atmosferin etkisiyle toplantıyı terk ediyor. Yirmi küsur kişi içinde bana candan destek veren neredeyse yok.

Marx ve Engels Komünist Manifesto’da burjuva toplumunu “ölüler diyarının büyüleriyle harekete geçirdiği güçleri artık kontrol edemeyen bir büyücüye” benzetirler. Kapitalizmin dönemsel bunalımları üretici güçlerin gün be gün devam eden tahrip edilişinde muazzam artışların gözlendiği dönemlerdir. Son günlerde burjuva medyasının ABD’deki ekonomik gelişmeler karşısında varlığını artık kabul etmek zorunda kaldığı ekonomik durgunluk işte böylesine bir barbarlık dönemine girdiğimize işaret ediyor. Marx ve Engels’in yazdığı gibi, artık “toplum kendisini birdenbire, gerisin geriye, geçici bir barbarlık durumuna sokulmuş buluyor; sanki bir kıtlık, genel bir yıkım savaşı, bütün geçim araçları ikmalini kesmiştir; sanki sanayi ve ticaret yok edilmiştir; peki ama, neden? Çünkü çok fazla uygarlık, çok fazla geçim aracı, çok fazla sanayi, çok fazla ticaret vardır da ondan.”

 Uluslararası sermayenin en önemli iki-üç yayın organından biri olan The Economist dergisinin 22 Mart'ta yayınlanan sayısı, 16 Mart günü dünya finans sisteminin "çökme"nin eşiğine geldiğini söylüyor. Sonra ekliyor: ABD merkez bankası Federal Reserve (Fed) "Wall Street'i paramparça etme tehlikesini doğuran bir banka iflası felâketini savuşturdu." 16 Mart bir Pazar günüydü. ABD merkez bankası Fed'in kerli ferli yetkilileri o gün tatil yapamadılar, çünkü bir gün daha bekleselerdi dünya kapitalizmi belki de bir depresyonun kapısını açacak bir mali çöküş yaşayacaktı.

İlk televizyon ekranlarında gördük seni, bir motorsikletin arkasında, sürekli savaşlarla kana bulanmış  Ortadoğu’ya gidiyordun, dünya barışı için evinden ailenden ayrılıp çıkmıştın yola. Ardından kaybolduğun haberi geldi, hepimizin içini hüzün sardı. Umut ettik sağ salim bulunman için; ama kötü haber bir kaç gün sonra geldi. Gebze'de arabasına bindiğin bir caninin ellerinde tecavüze uğrayıp can vermiştin. Keşke binmeseydin de şimdi Lübnan'da ya da Suriye'de barış için mesajlar veriyor olsaydın, arkadaşlarınla Tel Aviv’de buluşsaydın.